Фалевич Войцех Карлович

Материал из Офицеры русской императорской армии
Версия от 04:27, 22 апреля 2018; MarkB1965 (обсуждение | вклад)

(разн.) ← Предыдущая | Текущая версия (разн.) | Следующая → (разн.)
Перейти к: навигация, поиск
Фото.jpg

Фалевич Войцех (Войтех) Карлович, польск. Falewicz Wojciech

  • Даты жизни: 13.05.1863 – 04.09.1935?
  • Биография:
Родился 13 мая 1863 г. (в польской WiKi ошибочно 13 фев. 1863 г.). Вероисповедания католического. Отец - Фалевич Карл Иванович (1830–1911), в 1880 г. председатель оценочной комиссии Виленского земельного банка.
Образование: Виленское реальное училище, Николаевское инженерное училище (1884), Николаевская инженерная академия (1889?, по 1-му разряду, ?).
Семья: женат, 3 сына (на 01.09.1900, 02.05.1912): Фалевич Иван Войцехович (1890–1965), Фалевич Фаддей Войцехович (1892–1971), Фалевич Андрей Войцехович (1894–1976).
В службу вступил 29.08.1881 (19.08.1881?).
ВП 14.08.1884 выпущен из портупей-юнкеров НИУ подпоручиком во 2-й саперный батальон.
—, подпоручик (14.08.1884 – ?)
помощник делопроизводителя по искусственной части канцелярии инженерного комитета Главного инженерного управления младшего оклада (09.06.1889 – 11.04.1892);
помощник делопроизводителя по искусственной части канцелярии инженерного комитета Главного инженерного управления старшего оклада (11.04.1892 – 20.04.1893);
с 1890 г. руководитель строительства укреплений крепостей Новогеоргиевск и Ивангород.
производитель работ Дубенского хозяйственного управления (20.04.1893 – 01.02.1897 - sic!).
Место жительства: на 1894 г. - г. Санкт-Петербург, Кирочная, 30; на 1895 г. - г. Санкт-Петербург, Екатерингофский, 65-67.
состоял в числе штаб-офицеров, положенных по штату в распоряжении Главного инженерного управления (22.04.1896 – 16.05.1906);
на 1902 г. - строитель зданий Сумского кадетского корпуса, военный инженер, полковник.
Место жительства: на 1900 г. - г. Санкт-Петербург, ул. Ямская, 27 (тел. 2182).
—, полковник, военный инженер, начальник дистанции/отдела (16.05.1906 – 25.11.1916; на 01.01.1909, 01.01.1910, 01.08.1916)
Место жительства: на 1914, 1917 гг. - г. Санкт-Петербург/Петроград, ул. Жуковского, 43 (тел. 2221).
  • Окружное управление по квартирному довольствию войск Туркестанского военного округа (25.11.1916 – ?):
—, полковник, инспектор работ (25.11.1916 – ?).
  • Чины:
- Подпоручик – 14.08.1884 (со ст. с 07.08.1882).
- Поручик – ? (со ст. с 27.07.1887).
- Штабс-Капитан – ? (со ст. с 04.12.1888).
- Капитан – ? (со ст. с 30.08.1891).
- Подполковник – ? (со ст. с 06.12.1895).
- Полковник – 1899 (со ст. с 06.12.1899).
  • Награды:
- Орден Святого Станислава 3-й степени - 1893 год.
- Орден Святой Анны 3-й степени - 1898 год.
- чин Полковника (1899);
- Орден Святого Станислава 2-й степени - ВП 06.12.1902.
- Орден Святой Анны 2-й степени - ВП 06.12.1907.
- Орден Святого Владимира 4-й степени - ВП 06.12.1910.
- Орден Святого Владимира 3-й степени - ВП 06.12.1913.
- Высочайшее благоволение - за труды по постройке в 1913 г. тира для кавалерийских полков Петергофского гарнизона - ВП 06.05.1914.
  • Судьба после 1917 года:
В белых войсках Северного фронта, интендант Мурманского района. 22.08.1919 назначен Председателем в состав учрежденного при Штабе Командующего русскими войсками Мурманского района Полкового Суда. К 30.06 и на 16.10.1920 в Финляндии (Так у Волкова, польскими источниками эта информация опровергается. Возможно данные о службе в белых войсках Северной Области относятся к полковнику Фалевичу Николаю Ивановичу (Дерябин А.).).
На 1923, 1924, 1928, 1934 гг. в списках офицеров запаса польской армии, генерал дивизии (титулярный), г. Варшава.
  • Дополнительная информация:
-Поиск ФИО по «Картотеке Бюро по учету потерь на фронтах Первой мировой войны 1914–1918 гг.» в РГВИА
-Ссылки на данную персону с других страниц сайта "Офицеры РИА"
W 1881 powołany został do służby wojskowej w Armii Imperium Rosyjskiego. Wstąpił do Mikołajewskiej Szkoły Inżynieryjnej, którą ukończył w 1884 otrzymując stopień podporucznika saperów i skierowanie do służby liniowej. Zawodowy oficer rosyjskich saperów. W 1889 ukończył Wojskową Akademię Inżynieryjna w Petersburgu w stopniu kapitana i został skierowany do Głównego zarządu Inżynierii w Moskwie do sekcji fortyfikacji. Od 1890 kierownik rozbudowy umocnień twierdzy Modlin i twierdzy Dęblin.
W latach 1891-1892 kierował badaniami geograficznymi głównych rzek Polski; Niemna, Narwi, Warty i Wisły pod kątem wykorzystania ich w obronie. W latach 1892-1897 kierował rozbudową fortyfikacji w rejonie Dubna na Wołyniu. Dało mu to możliwość poznania bliżej kraju ojczystego. Podpułkownik z 1897. Pod koniec lat dziewięćdziesiątych kierował budową linii kolejowych z ramienia Głównego Komitetu Wojskowo Inżynieryjnego w Petersburgu. Pułkownik z 1899.
W latach 1904-1905 inspektor w Głównym Zarządzie Szkół Wojskowych, a w latach 1906-1916 szef budownictwa w Petersburskim Okręgu Wojskowym. Generał major z 1906. Następnie był szefem oddziału w Głównym Zarządzie Inżynierii Sztabu Generalnego. W 1917 krótko w Kwaterze Głównej Najwyższego Naczelnego Dowódcy - Stawka. W 1918 złożył dymisję, po czym z trudnościami powrócił do Polski.
Od grudnia 1918 w Wojsku Polskim. W okresie od 19 grudnia 1918 do 12 kwietnia 1919 szef Instytutu Wojskowo Geograficznego.
Od 13 kwietnia 1919 r. komendant twierdzy Grodno. Na początku 1920 skierowany do gen. Cherriona w celu opracowania planów fortyfikacji kraju. W dniu 14 stycznia 1920 r. zostaje dowódcą w twierdzy Grudziądz. Na początku lutego 1920 r. dochodzi do incydentu, który zaważył na dalszej służbie i życiu generała. W czasie kolacji wydanej w kasynie grudziądzkim przez korpus oficerski 18. Pułku Ułanów (na którą był zaproszony jako dowódca garnizonu) Falewicz powiedział, że „oficerowie legioniści to banda, nieuki i zakała armii polskiej”. Jeden z oficerów złożył w tej sprawie meldunek do MSWojsk. W związku z tym wytoczono mu sprawę honorową za obrazę Legionów i we wrześniu 1920 oddano go do dyspozycji ministra Spraw Wojskowych. Legioniści domagali się oddania sprawy pod sąd.
Z dniem 1 kwietnia 1921, na podstawie dekretu Naczelnego Wodza marszałka J. Piłsudskiego przeniesiony został w stan spoczynku, w stopniu generała podporucznika. 26 października 1923 zatwierdzony został w stopniu tytularnego generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. Osiadł w Warszawie, gdzie zmarł. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.
---
Gen. ppor. Wojciech Falewicz
Szef Instytutu Wojskowo-Geograficznego od grudnia 1918 r. do 12 kwietnia 1919 r.
Wojciech Falewicz urodził się 13 maja 1863 r. w byłej guberni wileńskiej. 26 lat jego życia zajęła służba wojskowa w armii rosyjskiej. W roku 1881 wstąpił do Mikołajewskiej Szkoły Inżynierów Wojskowych w Petersburgu, którą ukończył trzy lata później w stopniu podporucznika saperów. Po dwuletniej służbie w wojskach inżynieryjnych 1 września 1886 r. wstąpił do Akademii Inżynierów Wojskowych w Petersburgu, ukończył ją w maju 1889 r. w stopniu podkapitana i otrzymał przydział na stanowisko referenta Wydziału Naukowego Komitetu Inżynieryjnego w Głównym Zarządzie Inżynierów Wojskowych.
Na tym stanowisku kierował kolejno: pracami fortyfikacyjnymi przy budowie twierdzy Modlin, wykonywaniem umocnień na Niemnie, Narwi, Bugu i Wiśle, budową fortu w Dubnie na Wołyniu. W latach 1894-1900, już jako starszy referent w tym wydziale, kierował budową polowych kolei w różnych rejonach Rosji.
W latach 1900-1906 Falewicz w stopniu pułkownika pracował w Głównym Zarządzie Szkół Wojskowych, gdzie nadzorował szkolenie inżynieryjne i saperskie w akademiach i szkołach wojskowych. Od kwietnia 1906 r. przez 10 lat był szefem oddziału w Zarządzie Kwaterunkowym Okręgu w Petersburgu.
W latach 1916-1917 był inspektorem inżynierii w Okręgu Turkiestańskim, a od maja 1917 r. szefem Oddziału Inżynieryjnego Kwatery Głównej Naczelnego Dowództwa. Od lipca 1917 r. płk Falewicz pełnił służbę w Głównym Zarządzie Inżynierii Sztabu Generalnego armii rosyjskiej. W styczniu 1918 r. podjął decyzję o dymisji z wojska rosyjskiego, pragnął bowiem wstąpić do polskich formacji wojskowych tworzonych w Rosji. Plany te nie spełniły się jednak.
W połowie 1918 r. Falewicz z rekomendacją przedstawiciela Rady Regencyjnej Królestwa Polskiego na Rosję powrócił do Warszawy i złożył prośbę o przyjęcie do Wojska Polskiego.
19 grudnia 1918 r. w stopniu generała podporucznika Wojciech Falewicz został przyjęty do armii i wyznaczony na stanowisko szefa Sekcji Geograficznej w Ministerstwie Spraw Wojskowych (MSWoj.) i szefa Wydziału (Oddziału) VIII Sztabu Generalnego WP.
Obie dwie komórki działały niezależnie od siebie. Sekcja Geograficzna zajmowała się opracowywaniem ogólnych projektów organizacji i zasad prowadzenia pomiarów kraju, natomiast Wydział VIII prowadził inwentaryzację map pozostałych po zaborcach, zbierał je, magazynował oraz organizował dostarczanie do wojsk i instytucji.
Gen. Falewicz dążył do połączenia tych dwóch instytucji, dzięki jego zabiegom już 8 stycznia1919 r. na mocy rozkazu Naczelnego Wodza dochodzi do tego i zostaje powołany Instytutu Wojskowo-Geograficznego. Wprawdzie przez następne miesiące trwa jeszcze proces scalania obu komórek, niemniej to właśnie Falewicza należy uznać za pierwszego szefa późniejszego WIG.
13 kwietnia 1919 r. Falewicz został mianowany dowódcą twierdzy Grodno, a 14 stycznia 1920 r. dowódcą twierdzy Grudziądz. Na początku lutego 1920 r. dochodzi do incydentu, który zaważył na dalszej służbie i życiu generała. W czasie kolacji wydanej w kasynie grudziądzkim przez korpus oficerski 18. Pułku Ułanów (na którą był zaproszony jako dowódca garnizonu) Falewicz powiedział, że „oficerowie legioniści to banda, nieuki i zakała armii polskiej”. Rezultatem niefortunnej wypowiedzi było kilka rozpraw Oficerskich Sądów Honorowych, a Falewicz został zdjęty ze stanowiska dowódcy twierdzy. Przez kilka następnych miesięcy wspólnie z gen. Charrionem opracowywał plany fortyfikacyjne na wybrane rejony kraju. W marcu 1921 r. został przeniesiony w stan spoczynku.
Gen. Wojciech Falewicz jest autorem opracowania na temat formowania wojska po odzyskaniu niepodległości pt: „Zasady organizacji wojska polskiego”, Warszawa 1918 r.
  • Источники:
Список подполковникам по старшинству. Составлен по 1-е сентября 1896 г. СПб., 1896.
Список полковникам по старшинству. Составлен по 1 сентября 1900 г. СПб., 1900.
Список полковникам по старшинству. Составлен по 1-е марта 1913 г. СПб., 1913.
Список полковникам по старшинству. Составлен по 1-е марта 1914 г. СПб., 1914.
Список полковникам по старшинству. Исправлен по 1 августа 1916 г. [СПб., 1916].
Список чинам военно-инженерного ведомства. 1912 год. [СПб., 1912].
Весь Петербург на 1914 год. [СПб., 1913?].
Весь Петроград на 1917 год. [Пг., 1917].
"База Волкова" /12–284; 46; 586–116/.
Rocznik oficerski 1923. Warszawa, 1923.
Rocznik oficerski 1924. Warszawa, 1924.
Rocznik oficerski 1928. Warszawa, 1928.
Rocznik oficerski. Reserw. Warszawa, 1934.
[1], [2], [3]